شمارهٔ ۳۸۱

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که از نداشتن عشق و وفای معشوقش متحمل می‌شود سخن می‌گوید. او از دل‌تنگی و زجر روی می‌برد و صبر را خواستار است. احساس می‌کند که تقدیرش سیاه است و به بیداری چشم‌هایش نیاز دارد تا واقعیت را بهتر ببیند. شاعر به غیظ و غیرت خود اشاره می‌کند که بر اثر مشاهده‌ی محبت دیگران آسیب دیده است و بیان می‌کند که هیچ چیز جز محبت معشوقش نمی‌تواند درمان دردش باشد. در نهایت، او ناامیدی از وفای واقعی را بیان می‌کند و به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که فکر می‌کند به او تعلق دارد.