شمارهٔ ۳۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از صبر و تحمل خود می‌گوید و اینکه دیگر نمی‌تواند در برابر عشق محبوبش مقاومت کند. او ابراز می‌کند که حتی اگر جانش را به خاطر عشق بدهد، همچنان نتوانسته خواهد بود عشق محبوب را از دل خود بیرون کند. شاعر همچنین از آرزوهای روزافزون خود برای محبوب می‌گوید و از دیگران می‌خواهد که به حال او رحم کنند، زیرا هر نگاه محبوبش برای او دردناک و خونین است. در انتها، او از جنون عاشقانه‌اش و ملامت دیگران در این زمینه حیرت زده است، چرا که عشق و جنون او را به این حال و روز انداخته است.
تا کی بکنج صبر جگر خون کند کسی؟امکان صبر نیست، دگر چون کند کسی؟
هوش مصنوعی: تا کی کسی میتواند صبوری کند و در دل خود رنج و درد را تحمل نماید؟ دیگر صبر کردن ممکن نیست، پس چه کار باید کرد؟
جان را اگر بمهر تو از دل برون کنداز جان چگونه مهر تو بیرون کند کسی؟
هوش مصنوعی: اگر جانم بخواهد به خاطر عشق تو از دل بیرون برود، چگونه ممکن است کسی بتواند عشق تو را از جانم جدا کند؟
یارب، چه حالتست که روزی هزار بارهر لحظه آرزوی تو افزون کند کسی؟
هوش مصنوعی: خداوندا، حالت چطور است؟ که هر روز هزار بار، هر لحظه کسی آرزوی تو را بیشتر می‌کند؟
خون می کنی، یکی بترحم نگاه کنتا بهر یک نگاه تو صد خون کند کسی
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که کسی در حال رنج و دردی است و خواهان توجه و رحمت دیگران است. او می‌خواهد که دیگران به حال او بنگرند و متوجه شوند که شدت اندوه او چقدر است؛ به طوری که برای هر نگاه و توجهی که به او میشود، دل یک نفر خون میشود. بنابراین، این احساس درد و نیاز به همدلی و همدردی را به خوبی منتقل می‌کند.
حیرانم از جنون هلالی و طعن خلقیعنی: چرا ملامت مجنون کند کسی؟
هوش مصنوعی: من از دیوانگی هلالی و سخنان طعنهآمیز مردم متعجبم. چرا باید کسی دیوانه را ملامت کند؟