شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت چهره محبوبی است که با لب‌های شرابی و نرگس مستش، طرب و شادی به دل‌ها می‌آورد. شاعر از لطافت و پاکی محبوبش صحبت می‌کند و به قابلیت‌های او در فریب دل‌ها و جلب توجه اشاره می‌کند. همچنین، احساس ترس و نگرانی شاعر از از دست دادن محبوبش را بیان می‌کند. در انتها، شاعر به بی‌معنا بودن زندگی در برابر زیبایی عشق اشاره می‌کند.
زهی شراب لبت مایه طربناکی!نموده نرگس مستت هزار بی باکی
هوش مصنوعی: ای کاش شراب لب‌های تو که باعث خوشحالی و شادابی ماست! نرگس مست چشمانت هزاران جرأت و جسارت را به نمایش گذاشته است.
گذر بدامن پاکت نکرده باد صباکجا شکفت گلی در چمن بدین پاکی؟
هوش مصنوعی: بادِ صبا به دامن تو نرسیده است، پس چطور ممکن است گلی در این چمن با اینهمه پاکی شکفته باشد؟
بیک کرشمه، که کردی، هزار دل بردیتبارک الله ازین چابکی و چالاکی!
هوش مصنوعی: با یک ناز و کرشمهی تو، هزار دل را به دست آوردی. واقعاً چه خوب و ماهرانه این کار را انجام دادی!
نشسته ام برهت چون غبار و می ترسمکه ناگهان بکشی دامن از من خاکی
هوش مصنوعی: من در کنار تو نشستهام و مانند خاکی هستم که ناپایدار و بیارزش به نظر میآید. از این میترسم که ناگهان تو دامن خود را از من جدا کنی و به من توجه نکنید.
جواب تلخ شنیدن ز لعل میگونتچو تلخی می ناب آورد فرحناکی
هوش مصنوعی: اگر از لعل میگون تو جوابی تلخ بشنوم، به اندازه تلخی آن، میتواند خوشحالی و شادابی به همراه داشته باشد.
تن ضعیف هلالی بهیچ لایق نیستجزین که بر سر آتش نهی بخاشاکی
هوش مصنوعی: بدن ضعیف و نازک چیزی نیست جز اینکه آن را بر سر آتش بگذاری تا بسوزد.