شمارهٔ ۴۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که به جای خشم و سرزنش، با ناز و کرشمه خود دل او را بیازارد. او به وضوح بیان می‌کند که معشوق با آمدن و رفتار خود، دل او را می‌شکند و او را به درد می‌آورد. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر توبه کند، نگران نیست چرا که عشق و شراب به او ارتباطی دارند. شاعر به معشوق می‌گوید که وقتی از او دور می‌شود، نباید او را به اضطراب بیندازد و در پایان با یک تعبیر عاطفی می‌گوید که چقدر از خود می‌سوزد برای دستیابی به معشوق. این شعر تداعی‌گر احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی است.
چه حاجتست که گه خشم و گه عتاب کنی؟کرشمه ای بنما، تا جهان خراب کنی
هوش مصنوعی: چرا نیاز است که گاهی با خشم و گاهی با سرزنش رفتار کنی؟ فقط یک اشاره و ناز تو کافی است تا همه چیز را زیر و رو کنی.
شراب خورده و خنجر کشیده آمده ایکه سینه ام بشکافی، دلم کباب کنی
هوش مصنوعی: تو با نوشیدن شراب و کشیدن خنجر به سراغ من آمدهای تا سینهام را پاره کنی و دلم را آتش بزنی.
چه غم که توبه من بشکنی؟ از آن ترسمکه دور من چو رسد توبه از شراب کنی
هوش مصنوعی: نگران این نیستم که تو توبهام را بشکنی، بلکه نگرانم که اگر توبه کنم، دوریام از شراب و لذتها را به دنبال خواهد داشت.
بروز واقعه ما را ز کوی خویش مرانچو می رویم چه حاجت که اضطراب کنی؟
هوش مصنوعی: اگر واقعهای رخ دهد، ما را از کوی خود دور نکن. وقتی که برای رفتن میرویم، چه نیازی است که نگران باشی؟
هلالی، این همه از دست خویش می سوزیکه ذره ای و تمنای آفتاب کنی
هوش مصنوعی: هلالی، تو این همه خودت را میسوزانی و به درد و رنج خود میافتی که فقط بخواهی به اندازهای کوچک از نور آفتاب بهرهمند شوی.