رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که هر چیزی که در عالم وجود دارد، به نوعی بازتابی از خالق آن است. مانند نقش‌هایی که بر روی تخته دیده می‌شوند، که نشان از هنرمند دارد. همچنین، دریا با وجود موج‌های جدید، همچنان خود دریاست و تغییرات آن باعث نمی‌شود که هویت واقعی‌اش تغییر کند. به عبارتی، ذات اصلی موجودات و پدیده‌ها یکسان است، حتی اگر در ظاهر دگرگونی‌هایی وجود داشته باشد.
هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداستآن صورت آن کس است کان نقش آراست
هوش مصنوعی: هر تصویری که بر بستر وجود بهوضوح نشان داده میشود، نمایانگر آن فردی است که آن تصویر را خلق کرده است.
دریای کهن چو بر زند موجی نوموجش خوانند و در حقیقت دریاست
هوش مصنوعی: دریای باستانی که هرگاه موجی جدید برمیخیزد، آن را موجی نو مینامند، اما در واقع هنوز همان دریا است.