رباعی شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هرگز به بت (نشانه‌ی معبودی) خود نظر نینداخته و گفتگوهایی که مردم درباره‌ی آن دارند، بی‌فایده است. همچنین، کسی که به بت او ارادت می‌ورزد، خود نیز بر اساس داستان‌های دیگران این کار را انجام می‌دهد. در واقع، همه چیز بر پایه‌ی شنیده‌ها و باورهای غیرمستند است.
هرگز بت من روی به کس ننموده استو این گفت و شنود خلق، بر بیهوده است
هوش مصنوعی: هرگز معشوق من به کسی نظر نکرده و این گفت و گوی مردم تنها بیهوده و بی معنی است.
و آن کس که بتم را به سزا بستوده استاو هم به حکایت ز کسی بشنوده است
هوش مصنوعی: کسی که به شایستگی به معشوقی که من به آن میفخر میکنم، ستایش کرده است، خود نیز داستانی از کسی شنیده است.