رباعی شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر این است که تمام حواس و اعضای بدن انسان در حقیقت از آن خداوند است و فردیت انسان یک توهم است. وجود واقعی، وجود خداوند است و همه چیز به او بازمیگردد.
سمع و بصر و زبان و دستم، همه اوستمن نیستم و هستیِ هستم همه اوست
هوش مصنوعی: حس شنوایی و بینایی و زبان و دستان من، همه از آن اوست. من خودم وجود ندارم و همه وجود من به او وابسته است.
این هستی موهوم، خیالی است صریحزین هستی موهوم چو رستم، همه اوست
هوش مصنوعی: این جهان و وجودی که داریم، واقعیتی است که در حقیقت مجرد و خیالی است. در واقع، این وجود فانی و ناپایدار، همانند شخصیت افسانهای رستم، هیچ چیز جز تفکری بزرگتر نیست.