رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و درد اشاره می‌کند که هیچگاه از وجود انسان‌ها خالی نیست. عشق او به معشوق از هر گونه ناآگاهی دور نیست و درد آن نیز از بی‌خبری‌ها خالی نیست. با این حال، حتی با نگاهی به خلق و خوی جهان، او می‌بیند که عشقش به معشوق در تمامی دل‌ها حاضر است و هیچ کس از آن بی‌نصیب نیست.
عشق تو ز هر بی خبری خالی نیستدرد تو ز هر بی بصری خالی نیست
هوش مصنوعی: عشق تو همواره در دل کسانی که نمیدانند، وجود دارد و درد تو هم از کسانی که نمیبینند خالی نیست.
هر چند که در خلق جهان می نگرمسودای تو از هیچ سری خالی نیست
هوش مصنوعی: هرچند که به شگفتیهای دنیا نگاه میکنم، اما همیشه یاد و خاطر تو در ذهنم وجود دارد و از هیچ جایی پاک نمیشود.