رباعی شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به این دارد که فردی که به درون خود نگاه می‌کند و قلب خود را تصرف شده می‌داند، بدون اینکه راهی را طی کرده باشد، همه چیز را به دست آمده می‌بیند. علم، پرهیزکاری، زهد و خواسته‌ها به عنوان ابزارهایی برای رسیدن به منزل حقیقی در نظر گرفته شده‌اند، ولی در واقع، تنها تصورات فرد هستند.
آن کس که درون سینه را دل پنداشتگامی دو نرفته، جمله حاصل پنداشت
هوش مصنوعی: کسی که درون قلبش را به عنوان دل میشناسد، حتی اگر دو قدم بردارد، همه چیز را به دست آمده تصور می‌کند.
علم و ورع و زهد و تمنا و طلباین جمله رهند، خواجه منزل پنداشت
هوش مصنوعی: دانش، پرهیزگاری، زهد و خواستن، همه اینها راههایی هستند که انسان را به هدف میرسانند، اما مرد عاقل در آنها سکون و اقامت نمیکند.