رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع رنج و ارزش وجود انسان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وجود انسان سزاوار هزاران رنج است و از او دعوت می‌کند که به جای خوردن و خواستن‌های بی‌پایان، آرامش را برگزیده و در حال استراحت و تأمل باشد. در واقع، او به این نکته اشاره می‌کند که انسان خود را بر سر گنجی قرار داده است و باید از آن بهره‌برداری کند.
هستی تو سزای این و صد چندین رنجتا با تو که گفت کاین همه بر خود سنج
هوش مصنوعی: وجود تو ارزش تحمل این همه رنج و حتی بیشتر را دارد، پس چه کسی گفته که این همه مشقت برای خودت باشد؟
از خوردن و خواستن بر آسا و بباشو آرام گزین که خفته ای بر سر گنج
هوش مصنوعی: از غذا خوردن و خواستهها فاصله بگیر و در آرامش زندگی کن، چون تو در حال استراحت بر روی گنجی قرار داری.