رباعی شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فریبندگی دنیا اشاره می‌کند که با جاذبه‌ها و لذت‌هایش انسان را به خود جذب می‌کند. او بیان می‌کند که این دنیا با وجود وسعت و زیبایی‌اش، مرگ را از او دور نمی‌کند، و در نهایت به انتهای زندگی و نبودهایش می‌انجامد. شاعر احساس می‌کند که مرگ هیچ تأثیری بر او ندارد و به نوعی در این نگرش سادگی و بی‌توجهی به واقعیت‌های زندگی را می‌نویسد.
ای کرده فریبنده جهانت گستاخمی آیی و می روی در او پهن و فراخ
هوش مصنوعی: ای دنیای فریبنده، تو با جسارت میآیی و میروی، در حالی که همهجا وسیع و گسترده است.
گویی نرسد مرگ به من؛ چون نرسد؟نه پای وی آبله، نه کفشش سوراخ
هوش مصنوعی: انگار مرگ به من نمیرسد، چون نشانههایی از آن نمیبینم؛ نه پاهایش دچار آسیب هستند و نه کفشش دارای سوراخی است.