رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر به تأثیرات نور و تاریکی بر زندگی اشاره می‌شود. زندگی که گاهی به نظر بیهوده می‌آید و در آن مرگ نیز وجود دارد. شاعر از ما می‌خواهد که با خودمان آشتی کنیم و به عمق وجود خود برویم، چرا که نباید افسوس گذشته را بخوریم یا از آنچه که از دست رفته، ناراحت باشیم.
زین تابش آفتاب و تاریکی میغزین بیهده زندگانی مرگ آمیغ
هوش مصنوعی: این دنیا با نوری که از خورشید میتابد و با سایههایی که ابرها میسازند، به نوعی بیهدف و بیمعنا به نظر میرسد. زندگی و مرگ در هم تنیدهاند و گاهی حس می‌شود که همه چیز بیفایده است.
با خویشتن آی تا نباشی بارینه بوده به افسوس و نه رفته به دریغ
هوش مصنوعی: به خودت نگاهی بینداز تا از بار گذشتهای که نه حسرتی از آن داری و نه پشیمانی، رهایی یابی.