رباعی شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از کشمکش بین روح و بدن صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که جانش به سوی دنیای پاک و معنوی می‌رود، در حالی که بدنش در این دنیای مادی و خاکی محدود شده است. او پیش‌بینی می‌کند که روزی لباس تنش پاره خواهد شد و در آن زمان روحش به مقام والایی خواهد رسید.
جان می بردم به سوی آن عالم پاکتن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک
هوش مصنوعی: عشق و روح خود را به سمت آن موجود عالم و پاک میبردم، اما بدنم به سوی این دنیای مادی و خاکی کشیده میشود.
روزی بینی پیرهن تن شده چاکجان گفته مرا انعم الله مساک
هوش مصنوعی: روزی خواهی دید که پیراهنی که بر تن من است، پاره شده و جان من این را گفته است که خدایا، انعام و لطف خود را بر مساک، یعنی بندگانت نازل فرما.