رباعی شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که روزی بدن مادّی انسان، با تمام ناز و زیبایی‌اش، به خاک بازمی‌گردد. او بیان می‌کند که روح انسان پس از مرگ با صدای ناله و فریاد به دنبال او خواهد آمد و در نهایت، همگی به خاک برمی‌گردند، زیرا خاک همیشه وجود دارد و به همان خاک کهن برمی‌گردیم.
روزی که برند این تن پر آز را به خاکوین قالب پرورده به صد ناز به خاک
هوش مصنوعی: روزی خواهد رسید که این جسم پرآز و ناز را به خاک میسپارند و این قالبی که با تکبر و دلگشایی ساخته شده، به خاک خواهد افتاد.
روح از پی من نعره زنان خواهد گفتخاک کهن است، می رود باز به خاک
هوش مصنوعی: روح من در حال فریاد زدن به سمت من است که میگوید این خاک قدیمی است و دوباره به خاک برمیگردد.