رباعی شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر اشاره دارد به این که در زندگی همواره باید به یاد مرگ بود. او به انسان یادآوری می‌کند که دنیا زودگذر است و همان‌طور که بخار در اثر گرما از بین می‌رود، انسان نیز باید به سرنوشت خود توجه کند و به زمین بازگردد. در واقع، دعوت به بازگشت به خاک و تفکر درباره فناپذیری زندگی است.
ای از تو همیشه کار پندار به برگدر گوش تو هر زمان همی گوید مرگ
هوش مصنوعی: تو که همیشه در فکر و خیال هستی، همچون برگی که در گوش تو میخواند، مرگ همیشه در گوش تو نجوا می‌کند.
کای برشده بر هوا، ز گرمی چو بخارباز آی به خاک سرد گشته چو تگرگ
هوش مصنوعی: ای کسی که در آسمان خود را بالا بردهای، به خاطر گرما مانند بخار، به زمین برگرد و مانند تگرگ که به زمین سرد فرو میافتد، دوباره به دنیای خاکی برگرد.