رباعی شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت بیان میکند که هیچ چیز در این سرزمین برای او کم یا زیاد نیست و او به هیچ کس جز خود توجه ندارد. او نه از چیزی میترسد و نه به چیزی امیدوار است و به گونهای زندگی میکند که نسبت به هر چیزی که در حال حرکت است، بیتفاوت است.
از هر چه در این ملک نیام کم، بیشماز حاشیه بیگانه و با شه خویشم
هوش مصنوعی: در این سرزمین از هر چیزی که به من مربوط است، کمتر دارم، و بیشتر از آنچه به من ارتباط ندارد، احساس میکنم. من با خودم و ویژگیهای شخصیام مرتبطام.
نه بیم شناسم، نه امید اندیشمبی آنکه روم، ز هر رونده پیشم
هوش مصنوعی: نه ترسی دارم و نه امیدی به آینده، فقط به جلو میروم و به مسیر هر کسی که پیش رویم است، توجهی نمیکنم.