رباعی شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان میکند که نمیخواهد تنها به ظواهر و اندیشههای سطحی توجه کند. او از شناخت و یقین درونی خود به صورت حقیقی میپرستد و از خودبینی و خودپرستی دوری میکند.
من با تو نظر از سر هستی نکنماندیشه ز بالا و ز پستی نکنم
هوش مصنوعی: من به تو نگاه نمیکنم که به وجودم اهمیت دهم و به مسائل بالا و پایین زندگی فکر نمیکنم.
میبینم و میپرستم از روی یقینخود بینی و خویشتن پرستی نکنم
هوش مصنوعی: به وضوح میبینم و به خاطر اطمینان خود، عشق میورزم و هرگز به خودخواهی و خودپرستی نمیپردازم.