رباعی شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و وابستگی به محبوب سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که دل غمگینش با دیدن محبوبش شاد می‌شود و نمی‌تواند به کسی دیگر فکر کند. همچنین، او می‌گوید که در چهره محبوبش، چهره خود را می‌بیند و در خود، فقط یاد محبوش برایش زنده است.
از روی تو شاد شد دل غمگینممن چون رخ تو به دیگری بگزینم؟
هوش مصنوعی: دل غمگین من وقتی به دیدن تو میافتد شاد می‌شود، حالا اگر تو روی خود را به کسی دیگر کنی چه بر سر دل من خواهد آمد؟
در تو نگرم، صورت خود می یابمدر خود نگرم، همه تو را می بینم
هوش مصنوعی: وقتی به تو نگاه میکنم، چهرهام را میبینم و وقتی درون خودم را بررسی میکنم، فقط تو را میبینم.