رباعی شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ارتباط و تأثیر عشق مجنون بر طبیعت اشاره می‌کند. دشت و لاله‌ها، باران و دهقان، و همچنین بهشت و جوی شیر، همگی از عشق منصوب به مجنون نشأت می‌گیرند. در انتها، شاعر از دلشکستگی و ناله‌ای که از دلش برمی‌خیزد، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این احساسات نیز ناشی از عشق است.
دشت از مجنون که لاله می‌روید از اوابر از دهقان که ژاله می‌روید از او
دشت که لاله از آن می‌روید، از آنِ مجنون. ابر که ژاله از آن پدید میآید، از آنِ زمیندار
طوبی و بهشت و جوی شیر از زاهدما و دلکی که ناله می‌روید از او
درخت طوبا و بهشت و جوی شیر آن از آنِ زاهد. ما را هم دلی ناچیز بس است؛ دلی که از آن ناله و نجوا برخیزد