رباعی شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و علم بیپایان او میپردازد. شاعر از لطف و کمال خداوند سخن میگوید و به دانایی او اشاره میکند که همه چیز، چه ظاهر و چه باطن، را میبیند. در نهایت، میتوان گفت که خداوند ناظر بر تمام افعال و احوال انسانهاست.
ای لطف تو در کمال بالای همهوی ذات تو از علوم دانای همه
هوش مصنوعی: ای مهربانی تو در نهایت کمال، برتر از همه چیز است و وجود تو از تمام علوم و دانشها آگاهتر است.
بینی بد و نیک و همه پیدا و نهانچون دیدهٔ صنع توست بینای همه
هوش مصنوعی: همه چیز، چه خوب و چه بد، را با چشم دل خود میبینی و میفهمی، چون قدرت بینایی تو به اندازهای است که همه چیز را از ظاهر تا باطن درک میکنی.