رباعی شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به دنبال بررسی مفهوم خدا و جستجوی اوست. شاعر از صوفی می‌پرسد که چرا هنوز به جستجوی خدا ادامه می‌دهد، اگر او را می‌شناسد یا نه. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر خدا را نمی‌شناسد، پس چه چیزی را در واقع می‌طلبد. این بیان به نوعی نشان‌دهنده عدم شناخت دقیق و واقعی از معانی عمیق وجود خدا و جستجو در این راه است.
ای صوفی صافی که خدا می‌طلبیاو جای ندارد، ز کجا می‌طلبی؟
هوش مصنوعی: ای صوفی که در جستجوی حقیقت و خدا هستی، بدان که خداوند در مکانی خاص نیست و نمیتوان او را در جایی پیدا کرد. پس از کجا به دنبالش میگردی؟
گر زانکه شناسی اش چرا می خواهیور زانکه ندانی اش که را می‌طلبی؟
هوش مصنوعی: اگر کسی را که میشناسی میخواهی، چرا به دنبال او هستی؟ و اگر او را نمیشناسی، پس به دنبال چه کسی هستی؟