رباعی شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به ما یادآوری می‌کند که چرا باید از جستجوی مداوم اسباب مادی و خوشی‌های دنیوی دست بکشیم. شاعر اشاره می‌کند که انسان نباید همواره در پی جلب رضایت دیگران و زندگی در میان آن‌ها باشد. همچنین، وجود انسان محدود به یک دایره است و اگر از آن دایره خارج شود، خود را گم خواهد کرد. هدف این شعر تشویق به جستجوی درون و زندگی عمیق‌تر است.
چند از پی اسباب و تنعم گردی؟تا کی به دَرِ سرای مردم گردی؟
هوش مصنوعی: چند وقت دیگر میخواهی به دنبالهی لذتها و خوشیها باشی؟ تا کی میخواهی در خانهی دیگران سرگردان بمانی؟
در دایرهٔ وجود تو دایره ایستزین دایره گر برون روی گم گردی
هوش مصنوعی: وجود تو مانند دایرهای است، و اگر از این دایره بیرون بروی، گم میشوی.