رباعی شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان چهار رکن اصلی وجود انسان و جهان می‌پردازد. او از دیو (نمود منفی)، دد (جانور و طبیعت)، و ملک (ملکوت و عالم معنوی) صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که هر چه از آنچه در اطراف ما نمایان است، در واقع با درون انسان مرتبط است. به عبارت دیگر، همه این حالت‌ها و تصاویر به نوعی در وجود انسان و روح او وجود دارند.
ای آن که خلاصهٔ چهار ارکانیبشنو سخنی ز عالم روحانی
هوش مصنوعی: ای کسی که خلاصهی چهار اصل را میدانی، به سخنی از دنیای روحانی گوش فرا بده.
دیوی و ددی و ملکی، انسانیبا توست هر آنچه می نمایی، آنی
هوش مصنوعی: همه چیزهایی که میبینی، چه خوب و چه بد، نمایشگر جنبههای مختلف وجود خودت هستند. در واقع هر آنچه در جهان مشاهده میکنی، بازتابی از درون توست.