رباعی شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به گذر عمر و وضعیت سردرگمی انسان اشاره دارد. شاعر از حالتی از بی‌سامانی و عدم رضایت از زندگی صحبت می‌کند. او متوجه می‌شود که نه از لذت‌های زندگی بهره‌مند می‌شود و نه از آرامش مرگ خوشحال است. در کل، احساس ناامیدی و عدم شناخت از خود و زندگی را به تصویر می‌کشد.
ای نفس گذشت عمر در حیرانیخود سیر نمی شوی ز بی سامانی
هوش مصنوعی: ای نفس، عمرت در ناامیدی و سردرگمی سپری شده است و تو هنوز از این بینظمی و آشفتگی خسته نمیشوی.
نه لذت زندگی خود می یابینه راحت مردگی تن می‌دانی
هوش مصنوعی: نه از زندگی لذتی میبری و نه از مرگ آسایشی حس میکنی.