رباعی شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از لطف و بخشش خداوند می‌پردازد. شاعر از خداوند می‌خواهد که به بندگان گناهکارش کمک کند و عیب‌ها و رسوایی‌های آنان را بپوشاند. او به این نکته اشاره می‌کند که برخی از بندگان هیچ مکان دیگری جز درگاه خداوند ندارند و از او تقاضای عفو و رحمت دارد.
ای لطف تو دستگیر هر خود راییوی عفو تو پرده پوش هر رسوایی
هوش مصنوعی: ای محبت تو همیشه به یاری کسانی که خود را میفهمند میرسد و بخشش تو باعث میشود تا هر نقص و رسوایی پوشیده بماند.
بخشای بر آن بنده که اندر همه عمرجز درگه تو هیچ ندارد جایی
هوش مصنوعی: به آن بندهای رحمت کن که در تمام عمرش جز درگاه تو را جایی ندارد.