تناجی
نظامی گنجوی

بخش ۱۰۴ - تمثیل موبد اول

یکی گفتا بدان مانَد که در خوابدر اندازد کسی خود را به غرقاب
بسی کوشد که بیرون آورَد رختندارد سود‌ش از کوشیدن ِ سخت
چو از خواب اندر آید تاب‌دیدههراسی باشد اندر خواب دیده