شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی‌هایی مانند زلف و لب معشوقه صحبت می‌کند. زلف او بویی شبیه مرزنگوش دارد و گاهی بر پیشانی و گاهی زیر گوشش قرار دارد. اما جالب‌تر این است که لب او خاموش است، ولی از این لب خاموش، به جهان و شهر نغمه‌ای زیبا و دل‌نشین می‌رسد. این تصویرسازی شاعرانه نشان‌دهنده جذابیت و سحر و جادو در وجود معشوق است.
آن زلف که او به بوی مرزَنگوش استگه بر جَبَه است و گه به زیر گوش است
هوش مصنوعی: آن زلفی که بوی عطر خاصی میدهد، گاهی بر روی پیشانی قرار دارد و گاهی به زیر گوش آویزان میشود.
زین باز عجب‌تر آن لب خاموش استزو شهر و جهان به بانگِ نوشانوش است
هوش مصنوعی: عجب اینجاست که لب خاموشی، با وجود سکوتش، از آن شهر و جهان صدای نوشانوشی به گوش می‌رسد.