شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و لطافت کسی اشاره دارد که عشق و محبت نسبت به او سزاوار است. او میگوید که دوست داشتن چنین شخصی هیچ عاری ندارد و عشق به او طبیعی و شایسته است.
حورات نخوانم که تو را عار بُوَدحورا برِ تو نگارِ دیوار بُوَد
هوش مصنوعی: من برای تو از حوران نخواهم گفت، زیرا که زیبایی تو بر حوران برتری دارد و تو همچون نگاری بر دیواری جلوهگری میکنی.
آن را که چنین لطیف دیدار بُوَدحقا که بر او عشق سزاوار بُوَد
هوش مصنوعی: آن کسی که چهرهای چنین نرم و زیبا دارد، بیشک لایق عشق و محبت است.