شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شاه جهان می‌خواهد که قصه‌ی او را بشنود و از حال او آگاه شود. او بیان می‌کند که در میان سفرها، تنها و بی‌یاور، چه وضعیت سختی دارد. شاعر به وجود همت و تلاش خود اشاره می‌کند و می‌گوید گاهی اوقات به او کمک می‌شود، اما در کل احساس ضعف و بیچاری می‌کند.
گر شاه جهان قصۀ من بنده بخواندزین قصه همی حالت من بنده بداند
هوش مصنوعی: اگر شاه دنیا داستان من را بشنود، از همین داستان حال و روز منِ بنده را خواهد فهمید.
داند که میان دو سفر بندۀ درویشبی یاوری شاه چه بیچاره بماند
هوش مصنوعی: میداند که در شرایطی که میان دو سفر به راه میافتد، یک درویش بدون کمک و حمایت کسی، چه اندازه به سختی و بیپناهی دچار می‌شود.
زان همت چون دریا ، وز آن کف چون ابرگه گاه بدین بندۀ بیچاره چکاند
هوش مصنوعی: از تلاش و ارادهات مثل دریا و از نیکیهایت مثل ابر، گهگاهی به این بندهی بیچاره عطا کردی.