شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و حسن یک شخص اشاره می‌کند و حسادت دیگران را مورد تمسخر قرار می‌دهد. او به توصیف رنگ و زیبایی چهره‌اش می‌پردازد و حسادت را به یک میوه‌ترنج زرد تشبیه می‌کند که در مقابل زیبایی فرد خوب می‌نشیند. از این طریق، شاعر احساساتی مانند زیبایی و حسادت را به تصویر می‌کشد.
ای تو تبتی مشک و حسودت زرغُنجبا بور تو رخش پور دستان خرمُنج
هوش مصنوعی: ای تو معطر و با طراوت، مانند مشک، و حسادت تو نسبت به دیگران مانند زردی چمن است. با رنگ و روی تو، شبیه به مشک و خرمن خوشبو میباشی.
بادا رخ حاسدت ترنجیده و زردسر بر طبقی نهاده پیشت چو ترنج
هوش مصنوعی: باشد که چهره بدخواه تو همچون میوهای ترش و زرد، بر روی طاقچهای قرار گیرد و پیش چشمانت بیافتد.