شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و غم ناشی از جدایی اشاره دارد. شاعر از زیبایی معشوق صحبت می‌کند که دل او را اسیر کرده و وقتی که دور او باشد، غم فراق او را آزار می‌دهد. همچنین، او می‌گوید اگر روزی بتواند معشوق را در دست آورد، او را از دیدگان دیگران پنهان می‌کند.
ای چون هستی برده دل من به هوسچون بنشینم غم فراق تو نه بس
هوش مصنوعی: ای کسی که وجودت دلم را پر از عشق کرده، وقتی که دور از تو مینشینم، غم جداییات برایم طاقتفرساست.
گر چون هستی به دستت آرم زین پسپنهان کنمت چو نیستی از همه کس
هوش مصنوعی: اگر تو را به گونهای که هستی در اختیار داشته باشم، از این پس تو را پنهان خواهم کرد، چون وقتی که به چیزی تبدیل نشوید، از همه غافلید.