شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت expresses میکند که بدون عشق محبوبش زندگیاش بیمعنی و بیمحتواست. او خود را مانند خاشاک و علفی بیارزش میداند و تأکید میکند که هیچ دوستی در دنیا نمیتواند به اندازه محبوبش برایش اهمیت داشته باشد.
چون بی تو زنم به یاد مهر تو نفسگویم پس ازین دروغ بی معنی بس
هوش مصنوعی: چون بی تو به یاد محبت تو هستم، دیگر نمیتوانم برای نفس کشیدن حرفی بزنم که بیمعنی باشد.
بی مایه چو خاشاکم و بی قدر چو خسگر دوستتر از تو در جهان دارم کس
هوش مصنوعی: من مانند چوب خشک بیارزش و بینشانهام و در این دنیا هیچکس را به اندازه تو دوست ندارم.