شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر احساس عشق و دلبستگی عمیق را بیان می‌کند. شاعر در مورد عشقش می‌گوید که پس از پنجاه سال عشق ورزیدن، دلی که از محبوبش رنجیده بود دوباره امیدوار شده است. او از ویژگی‌های محبوبش مانند زیبایی و شیرینی زبانش تمجید می‌کند و اعتراف می‌کند که هیچ‌کس در دنیا به زیبایی و جذابیت محبوبش نیست. این شعر نشان‌دهنده‌ی دلتنگی، عشق و زیبایی‌های رابطه عاشقانه است.
از پس پنجاه سال عشق به ما چون فتاداز بر ما رفته بود روی به ما چون نهاد
هوش مصنوعی: پس از گذشت پنجاه سال عشق، زمانی که عشق به ما بازگشت، چهرهاش به ما نظر کرد و یادآوری کرد که چه زمانی از ما دور شده بود.
بر دل من مهر بود مهر دلم چون شکستبر دل من قفل بود قفل درم چون‌گشاد
هوش مصنوعی: در دل من عشق وجود داشت، اما وقتی عشق من شکست، دل من هم مانند قفلی بود که قفلش زده شده بود. وقتی قفل در دل من باز شد، احساسات و احساساتم آزاد شدند.
داد من از دلبری است کاو ندهد داد منگرچه در اوصاف او خاطر من داد داد
هوش مصنوعی: من از عشق و زیبایی او شکایت میکنم، اما او به من توجهی نمیکند. هرچند که من در توصیف او خیلی احساسات و افکار دارم.
نازگری خوش‌زبان پاک‌بری شوخ‌چشمعشوه دهی دلفریب بوالعجبی اوستاد
هوش مصنوعی: عشق و جذابیت به شکلی دلربا و شیطنتآمیز وجود دارد که انسان را مجذوب خود می‌کند. این زیبایی و خوشزبانی، یک نوع مهارت و استادانهگی در جلب توجه و عشق را به نمایش میگذارد.
آن‌که ازو شوخ‌تر چشم زمانه ندیدوان که ازو خوب‌تر خلق زمانه نزاد
هوش مصنوعی: هیچ کس را در دنیا سرزندهتر و شوخطبعتر از او ندیدهام و هیچ موجودی هم نمیتواند به زیبایی او باشد.