شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی نگار خود اشاره می‌کند و او را به حور و پری تشبیه می‌کند. او می‌گوید که زیبایی نگار، برتر از همه‌ی زیبایی‌هاست و عشق او چشمانش را پر از دریا کرده است. شاعر بیان می‌کند که در شب، نگاهش را به ماه و ستاره‌ها می‌افکند و از غم فراق معشوق شکایت می‌کند. او به رابطه عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که او دارای دو جان و دل است، در حالی که خود او بی‌دل و جان است و تمام وجودش به معشوقش وابسته است.
نگارا تو دلبند و زیبا نگاریپسندیده ترکی و شایسته یاری
هوش مصنوعی: ای دلبر زیبا و دلربا، تو همچون نگاری خوشآیند و شایستهای برای دوستی و یاری.
نبودست حور و پری آشکاراتو این هردویی پس چرا آشکاری
هوش مصنوعی: در این دنیا، نه حوری و نه پری بهوضوح وجود ندارند. حالا که تو این دو را در خود داری، پس چرا بهوضوح خودت را نشان نمیدهی؟
ز عشق تو بحر محیط است چشممتو در بحر چون لؤلؤ شاهواری
هوش مصنوعی: چشم من مانند دریایی بیکران از عشق تو پر است و تو در این دریا همچون مرواریدی باارزش و زیبا هستی.
به شب دیده بر ماه و پروین گمارمچو تو لشکر هجر بر من گماری
هوش مصنوعی: من در دل شب به ماه و ستاره‌ها نگاه میکنم، اما تو مرا به حالتی از جدایی و دوری میافکنی.
دو جان و دو دل داری و چون دل و جانمنم بی‌دل و جان که تو هر دو داری
هوش مصنوعی: تو دو روح و دو قلب داری و من بی‌دل و بیجانم، زیرا تو هر دو را در خود داری.