شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر چشم و زلف معشوق بر دلش سخن می‌گوید. وقتی چشم معشوق بر دل او می‌افتد، همچون تیر بر دلش فرود می‌آید و زلف او مانند زره‌ای محافظ، دلش را در برابر تیرها حفظ می‌کند. او تأکید می‌کند که هرگز از زلف دراز معشوق دست نمی‌کشد، زیرا آن زلف تیرهایی را که به دلش وارد می‌شود، از آنجا دور می‌کند.
چون چشم تو بر دلم شود تیر انداززلف تو شود پیش دلم جوشن ساز
هوش مصنوعی: وقتی نگاه تو قلبم را هدف قرار میدهد، موهای تو به سپر قلبم تبدیل می‌شود.
کوته نکنم دو دست از آن زلف درازکاو تیر به جوشن از دلم دارد باز
هوش مصنوعی: من دست از زلف بلند تو نمیکشم، چرا که تیر عشق تو هنوز در دل من جا دارد و نمیگذارد که از تو جدا شوم.