شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات عاشقانه و دردی که در دلش دارد صحبت می‌کند. او می‌گوید که شب گذشته بدون آرامش و در سردرگمی بوده است. همچنین، او خود را به پرنده‌ای تشبیه می‌کند که در حالتی آسیب‌دیده و دور از محبوبش قرار دارد. این احساسات نشان‌دهنده عمق عشق و اضطراب او است.
در عشق تو بی‌روان نَوان بودم دوشآشفته دل و رمیده جان بودم دوش
هوش مصنوعی: دیشب در عشق تو روح و جانم ناآرام و پریشان بود. دل آشفته و جانم بیقرار بود.
مرغی که به تیغ نیم بسمل‌گردددور از بر تو راست چنان بودم دوش
هوش مصنوعی: پرنده‌ای که با تیغ نیمکشته میشود، اگر دور از تو باشد، من نیز شب گذشته به همین حال بودم.