شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از غم دوری معشوق سخن میگوید. او در شبی که معشوق در کنار او نیست، به یاد او مشغول است و در دل، همواره به پروین (ستارهای در آسمان) نگاهی دارد. نیمی از شب را به نگاه به پروین و نیمی دیگر را به خاطر غم معشوق میگذارانید.
ای یار شبی که بیرخت بگذارمپروین بود از غم تو آن شب یارم
هوش مصنوعی: ای دوست، شبی که بدون تو گذراندم، شب بسیار تلخی بود و درد فقدانت را احساس کردم. آن شب برای من همچون شبهای سرد و دلگیر بود که ستارهای چون پروین در آسمان ندرخشید.
یک نیمه زشب چشم به پروین دارمیک نیمه همی ز چشم پروین بارم
هوش مصنوعی: من در یک نیمه از شب به ستاره پروین نگاه میکنم و در نیمه دیگر، از دیدن زیبایی آن لذت میبرم.