تناجی
امیر معزی نیشابوری

شمارهٔ ۱۲۹

گرچه دل و سینه‌ کان گوهر دارمرخساره زرنج هر دو چون زر دارم
کان بستهٔ زلف ماه دلبر دارموین خستهٔ تیر شاه سنجر دارم