شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و وابستگی شاعر به دوستش (حبیب) است. شاعر از درد و رنجی که در درون خود احساس می‌کند صحبت می‌کند و درمان این درد را تنها در عشق و محبت دوست می‌بیند. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر دیگران بخواهند او را نصیحت کنند، او به عشق و پاسخ محبت دوستش نیازمند است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زندگی‌اش بدون عشق به دوست مفهوم ندارد، و حتی مشکلات و چالش‌های زمانه نیز برای او بی‌اهمیت است. عشق و رندی برترین آموزه‌های اوست.
مگر حبیب کند چاره، عن‌قریب مرادر این مرض، چه مداوا کند طبیب مرا؟
هوش مصنوعی: آیا دوست من در این نزدیکی برای درمان من فکری خواهد کرد؟ در این بیماری، پزشک هم نمیتواند کمکی به من کند.
حیاتِ محض شود، موتِ تلخ در حلقمز نوش داروی لب، گر کند نصیب مرا
هوش مصنوعی: زندگی خالص من به مرگ تلخی تبدیل میشود اگر نوش داروی لبان تو به من نرسد.
اگر نظر کند از جنبشِ صبا جانیدهم نسیم، عرق‌چینِ او، به طیب مرا
هوش مصنوعی: اگر نسیم صبحگاهی به سوی من بیاید و نگاهی بیندازد، از شوق و عشق آمادهام که جانم را فدای بوی خوش عطر او کنم.
چو حب دوست، حمایت کند ندارم باکبه نیم‌حبه نباشد، غم رقیب مرا
هوش مصنوعی: وقتی که عشق و محبت دوست از من حمایت کند، دیگر نگران نیستم، حتی اگر تنها کمی از محبت و عشق نصیبم شود، زیرا غم و اندوه رقیب برایم مهم نیست.
چو من نمی‌شنوم پند، گو به حکم کرمدگر به موعظه، تلقین مکن، خطیب مرا
هوش مصنوعی: اگر من حرفی نمی‌شنوم و پند و نصیحت را نمیپذیرم، پس لطفاً دیگر به من موعظه نکن و تلاشی برای نصیحت من نداشته باش.
که من معاینه لبیک دوست خواهم زداگر کشند چو حلاج بر صلیب مرا
هوش مصنوعی: اگر روزی مجبور شوم جانم را فدای عشق کنم، با کمال میل این کار را خواهم کرد، حتی اگر مانند حلاج بر دار بروم.
به غیر رندی و می‌خوارگی چه آموزند؟به مکتبی که نزاری بود ادیب مرا
هوش مصنوعی: در مکتب یا جایی که هیچ ارزش یا دانش حقیقی وجود ندارد، چه چیزهایی میتوان آموخت جز رفتارهای فریبکارانه و نوشیدن الکل؟ من که خود شاعر و ادبدوست هستم، این را بهتر میفهمم.
زمانه گر نشود سازگار با عشاقز روزگار نمی‌آید این عجیب مرا
هوش مصنوعی: اگر روزگار با عاشقان سازگاری نداشته باشد، این موضوع برای من عجیبی نیست.