شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربیات عاشقانه و دشواری‌هایی که در عشق تحمل کرده سخن می‌گوید. او به نشانه‌های عشق در دنیا و تأثیرات آن بر روح و جان خود اشاره می‌کند. در عین حال، او خود را غلام عشق می‌نامد و از صدق و وفاداری‌اش نسبت به آن ابراز خوشحالی می‌کند. شاعر به تفاوت میان محبت واقعی و اجبار اشاره کرده و از دعوت به زهد و ریا بیزار است. او همچنین به حسرت‌ها و ندامت‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان از تجربیات گذشته و کرامت‌های اولیا غافل شد. در پایان، شاعر به عشق به عنوان یک قیامت درونی اشاره می‌کند که او را زنده و پویا نگه داشته است.
گذشت بر سرم از دست دل قیامت‌هاکشیدم از کس و ناکس بسی ملامت‌ها
هوش مصنوعی: از دل و احساساتم سختیها و فتنههای زیادی را تجربه کرده‌ام و از افراد مختلف انتقادها و سرزنشهای فراوانی را تحمل کرده‌ام.
علم شدم به علامات عشق در عالمبلی به روز قیامت بود علامت‌ها
هوش مصنوعی: در دل عشق، نشانههایی میبینم که به روشنی، در روز قیامت به ظهور خواهند رسید.
غلام عشقم و الحمدلله از سر صدقبر آستان وفا کرده‌ام اقامت‌ها
هوش مصنوعی: من به عشق خود خدمتگزارم و با کمال صداقت در محل وفا سکونت کرده‌ام.
محبت است و ارادت نه جبر و نه تکلیفز دل به رغبت خاطر کشم غرامت‌ها
هوش مصنوعی: عشقی است و علاقهای که بر اساس اختیار و تمایل است، نه به خاطر اجبار یا مسئولیت. از دل با محبت و خواسته خود، بهای عشق را پرداخت میکنم.
مرا به زهد و صلاح و وَرَع مکن دعوتبلای عشق به است از چنین سلامت‌ها
هوش مصنوعی: مرا به زهد و پارسایی و دوری از گناه دعوت نکن، چرا که درد و رنج عشق را به این نوع سلامت‌ها ترجیح میدهم.
همین نه بس که نبایست خوردنم باریز عمر رفته چو افسردگان ندامت‌ها
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که تنها کافی نیست که احساس پشیمانی از هدر رفتن زمان را داشته باشم، بلکه باید از عمر از دست رفتهام مانند افرادی که به خاطر افسردگی و ندامت به خود میبالند، درس بگیرم.
نزاریا ز زمان گذشته بیش ملافبر اولیا نتوان بست از این کرامت‌ها
هوش مصنوعی: علاقهمندان به زمانهای گذشته نمیتوانند با کرامات و فضائل افراد بزرگ، در مورد اولیاء الهی قضاوت کنند. این ویژگیها و معجزات، مختص زمان خاصی نیستند و ناظر به گذشته قابلبررسی نیستند.
به صور عشق فرودم دمی چو زنده‌دلانکه در زمانه برانگیختی قیامت‌ها
هوش مصنوعی: در لحظهای عاشقانه به عشق فرو میروم، مانند افرادی که در سختیها و ناملایمات زندگی، بار دیگر حیات و امید را تجربه کردند و به شگفتیهای بزرگ برخاستند.