شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی سختی و درد فراق یار و عشق بیان می‌شود. شاعر به شدت از دوری محبوب خود رنج می‌برد و احساس می‌کند که افرادی که عاشق هستند، در برابر این درد powerless (بی‌اختیار) هستند. او به قیامت، یعنی روز موعود، اشاره می‌کند و می‌گوید که حقیقتاً این فراق بسیار دشوار است. شاعر در انتظار دیدار دوستانش، مجبور به صبوری و قانع شدن است، اما اشتیاق درونش همیشه شعله‌ور است. در نهایت، او به عمق غم و تاریکی غربت خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی روز را هم به خاطر غم و دلتنگی‌اش شب می‌بیند.
فراق یار گرامی عجیب دشوارستعلی‌الخصوص کسی را که دل گرفتارست
هوش مصنوعی: دوری از معشوق عزیز بسیار سخت و دشوار است، به ویژه برای کسی که دلش به عشق او وابسته است.
چه اختیار بماند به دست مجنون راکه حسن لیلی بس شاهدی دل آزارست
هوش مصنوعی: چه اختیاری برای مجنون باقی مانده است وقتی که زیبایی لیلی اینقدر دلخراش و دردآور است؟
قیامتی که بدان وعده می‌دهند، الحقفراق یار عزیزست و سخت دشوار است
هوش مصنوعی: روز قیامت که به آن وعده داده می‌شود، واقعاً جدا شدن از دوست عزیز است و این جدایی بسیار دشوار و سخت خواهد بود.
در انتظار ملاقات دوستان به خیالصبور بودن و قانع شدن به ناچارست
هوش مصنوعی: باید صبور باشیم و به آنچه داریم راضی باشیم، حتی زمانی که در انتظار دیدار دوستان هستیم.
دمی زآب سرم سوز دل نشد ساکناز آن‌که نایره‌ی اشتیاق بسیارست
هوش مصنوعی: مدتی در کنار آب بودم، اما سوز دل من آرام نمیگیرد، زیرا آتش آرزوهایم بسیار شعله‌ور است.
بناز خفته چه داند میان نخّ و نسیجکه چشم من همه شب تا به روز بیدارست
هوش مصنوعی: زینت خوابیده چه میداند که در میان تار و پود چه اتفاقاتی میافتد، در حالیکه چشمان من تمام شب بیدارند تا طلوع روز.
به حبسِ ظلمتِ غربت، چنان گرفتارمکه روز روشن به چشم من شب تارست
هوش مصنوعی: در ظلمت و تنهایی غربت به حدی دچار مشکل شدهام که حتی در روز روشن، برای من مانند شب تاریک و ناامیدکننده است.