شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که عشق حقیقی از درون و نهان ریشه می‌گیرد و از گمان و ظن عمیق‌تر و ارزشمندتر است. شاعر به زیبایی زن اشاره می‌کند و از مردانی بدون هویت یاد می‌کند که شاید کمتر شایسته باشند. همچنین، نویسنده معتقد است که ارتباط خردمندان با یکدیگر از ارتباط با دیوانگان بهتر است. او به این نکته اشاره دارد که پادشاهی کار آسانی نیست و کسانی که در موقعیت‌های پایین‌تر مانند روستاییان قرار دارند، بیشتر شایسته‌ی پاسبانی هستند. در نهایت، شاعر می‌گوید که نباید خود را در عشق به یار کوچک کرد و تنها روی خود را به درگاه معشوق افکند. در انتها، او به این نتیجه می‌رسد که دیوانگان ما را عاقل می‌خوانند، بنابراین خود را به شایستگی در نظر می‌گیرد.
عشق پیدا از نهان لایق‌ترستزآن که تحقیق از گمان لایق‌ترست
هوش مصنوعی: عشق حقیقی از آنچه در دل پنهان است، بهتر و ارزشمندتر است، زیرا شناخت و یقین از حدس و گمان به مراتب معتبرتر و شایستهتر است.
زن بود با رنگ و بوی ای بُل هوسمرد بی‌نام و نشان لایق‌ترست
هوش مصنوعی: زنی با جذابیت و زیبایی وجود دارد، اما مردی که نام و نشان خاصی ندارد، از او شایستهتر است.
عاقلان با عاقلان، دیوانه راصحبت دیوانگان لایق‌ترست
هوش مصنوعی: افراد فرز و باهوش بهتر است با هم صحبت کنند، زیرا افرادی که دیوانه هستند، باید با همنوعان خود گفتگو کنند تا ارتباط بهتری برقرار شود.
پادشاهی کار هر بیچاره نیستروستایی پاسبان لایق‌ترست
هوش مصنوعی: حکومت و پادشاهی کار آسانی نیست و فقط هر کسی نمیتواند بر آن تکیه کند؛ بنابراین یک کشاورز یا روستایی که در کارش مهارت دارد، ممکن است از نظر مدیریت و نگهداری جامعه، شایستهتر باشد.
سر نمی‌مالیم در بالین یارروی ما بر آستان لایق‌ترست
هوش مصنوعی: ما در کنار یار نمیمانیم و سر نمیزنیم، بلکه روی ما باید بر درگاه کسی باشد که شایستهتر است.
عاقلان دیوانه می‌خوانندمانخود نزاری را چنان لایق‌ترست
هوش مصنوعی: خردمندان ما را دیوانه مینامند، زیرا ما به طور طبیعی شایستهتر از دیگران هستیم.