شمارهٔ ۲۶۶ - حکیم نزاری

کُشتی از بس انتظارم آه دوستبیش از این طاقت ندارم آه دوست

با تو می دانی که چون خو کرده امبی تو پس چون طاقت آرم آه دوست

تا تو رفتی از کنارم بود و هستپر سرشکِ خون کنارم آه دوست

چشمِ بد ناگاه بر هم زد چنینهمچو زلفت روزگارم آه دوست

چون شوی پیوند جان از ما مبُرآخرت دیرینه یارم آه دوست

بر من از آشفتگی ها عیب نیستچون کنم بی اختیارم آه دوست

از نزاری زاری ای مانده ست و بسهم چنین تا چند زارم آه دوست