شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عذاب ناشی از جدایی از دوست و احساس تنهایی شاعر است. شاعر به توصیف حال زار و رنجی می‌پردازد که از دوری محبوب به او دست داده و می‌گوید که این درد به قدری عمیق است که هیچ چیز جز وصال محبوب نمی‌تواند آن را درمان کند. او از تصورات نادرست درباره این جدایی و آرامش خاطر ناشی از آن سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که حتی در صورت دوری، هیچ بدی از جدایی محبوب بدتر نیست. در نهایت، شاعر به تأکید بر قدرت عشق و پیوند عاطفی می‌پردازد و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین وصال محبوبش باشد.
عذابی چو مهجوری از دوست نیستخیال ار تصور کنی اوست، نیست
هوش مصنوعی: عذاب و رنجی که از دوری از دوست احساس میشود، مانند خیالی است که اگر تصور کنی، در واقع وجود ندارد.
و گر تو بر آنی که از روزگارسر و کار من بی تو نیکوست ، نیست
هوش مصنوعی: اگر خیال میکنی که زندگی من بدون تو خوب خواهد بود، سخت در اشتباهی.
چنان زار شد از نزاری تنمکه بر استخوانم به جز پوست نیست
هوش مصنوعی: بدن من به قدری لاغر و ضعیف شده است که روی استخوانهایم فقط پوست مانده است.
مکن این تصور که مسکین دلمبر آن طاق جفت دو ابروست، نیست
هوش مصنوعی: نگذار که فکر کنی دل بیچارهام تنها به زیبایی و نازکدلی دو ابرو وابسته است، چرا که اینطور نیست.
مرا گر برانی به جانت قسمکه هیچم به جایی ره و روست ، نیست
هوش مصنوعی: اگر مرا از خود برانی، به جانت قسم که هیچ راهی برای رفتن و جایی برای رسیدن ندارم.
وگر بر خیالت گذر میکندکه خصمی بتر زان دوجا دوست نیست
هوش مصنوعی: اگر به ذهنت خطور کند که دشمنی بدتر از این دوستی وجود دارد، باید بدانی که چنین چیزی نیست.
وگر نیز گویی که درد مرابه جز از وصل تو داروست، نیست
هوش مصنوعی: اگر بگویی که جز وصال تو هیچ دارویی برای درد من نیست، باز هم درست است و من همین را میگویم.
نزاری مپندار و صورت مبندکه روزی به نیروی بازوت نیست
هوش مصنوعی: نپندار که تنها به ظاهر خود توجه کنی، زیرا روزی ممکن است قدرت و تواناییات را از دست بدهی.