شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تنهایی و ناتوانی در یافتن همدم و همنفسی مناسب اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که هیچ کسی در زندگی‌اش وجود ندارد که شایسته هم‌نشینی باشد و این حس خلأ را به شدت احساس می‌کند. شادی و عشق را در تعبیر از عشق فرهاد به شیرین به تصویر می‌کشد، اما بر این واقعیت تاکید دارد که به عشق واقعی خود دسترسی ندارد. او خود را در مقایسه با دیگران ناچیز می‌بیند و در نهایت به اهمیت زمان و نفس خود اشاره می‌کند و از هدر دادن عمر هشدار می‌دهد.
ای هم نفسان لایق من هم نفسی نیستدر خورد من آخر چه کسم من که کسی نیست
هوش مصنوعی: ای همراهان همنفس من، کسی در خور من نیست که همنفس من باشد. من چه کسی هستم که هیچکس نیست.
دارم هوس هم نفسی در سر و جانیبر دوش سری نیست که در وی هوسی نیست
هوش مصنوعی: دلم میخواهد که کسی در کنارم باشد و در عین حال بار سنگینی بر دوش دارم که در آن هیچ حسی وجود ندارد.
فرهاد صفت بر لب شیرین بدهم جانلیکن به مرادم به لبش دست رسی نیست
هوش مصنوعی: فرهاد با عشق شیرین به جانش دل بسته است، اما به هدفش نمیرسد و دستش به او نمیرسد.
بر من چه ملامت که کنم میل به شیرینخود آدمیی کم به قیاس مگسی نیست
هوش مصنوعی: من را به خاطر میل به شیرینی که دارم ملامت نکنید؛ زیرا این تمایل در انسانها به اندازهی تمایل یک مگس به شیرینی طبیعی است.
زنهار مکن فوت نزاری نفس نقدخود عمر به کار آمده الا نفسی نیست
هوش مصنوعی: مواظب باش که عمر خود را بیفایده تلف نکن، چون زندگیات تنها یک بار است و ارزش آن به کارهایی که انجام میدهی بستگی دارد. پس نباید اجازه دهی که نفس و زندگیات بیثمر بگذرد.