شمارهٔ ۵۱۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است و به توصیف معشوقه‌ای می‌پردازد که تأثیری عمیق بر شاعر دارد. شاعر از زیبایی و چشمان معشوقه‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که هر کس تحت تأثیر او قرار می‌گیرد، از قواعد و سنت‌ها فاصله می‌گیرد. او به خاصیت‌های ظاهری و باطنی معشوقه‌اش اشاره می‌کند، از جمله زلف‌های چین‌دار و لب‌های شیرینش که بر دل او اثر می‌گذارد. شاعر همچنین از درد و رنج عشق و نبود معشوق سخن می‌گوید و از بی‌صبری و اضطراب خود در هجران او ناله می‌کند. در نهایت، او بوسه‌ای را به یاد می‌آورد که معشوقه‌اش به او داده و این بوسه باعث تسکین دل او شده است.
پای هر کس که در آن سلسلهٔ مشکین شدفارغ از قاعده و سنت اهل دین شد
هوش مصنوعی: هر کسی که به جمع افراد خاص و با ویژگیهای منحصر به فرد بپیوندد، از قوانین و روشهای معمول دینی فاصله می‌گیرد و آزاد میشود.
نافه مشک که از باد صبا می‌زد لافچین زلف تو بدید و رخش پر چین شد
هوش مصنوعی: عطر مشک که از باد صبحگاهی به مشام میرسید، با دیدن زیباییهای موهای تو، خود را به زیبایی تو شبیه کرد و تبدیل به عطر پرچین و زیبایی شد.
گل مگر بر رخ چون ماه تو افکند نظرورقش از عرق شرم و حسد پروین شد
هوش مصنوعی: اگر گل به زیبایی چهرهی چون ماه تو نگاه کند، ورقهایش از شرم و حسادت به درخشش ستارهی پروین میافتد.
سرو را رفتن چالاک تو خوب آمد ، گفت:چابکی بر قد و بر قامت تو تعیین شد
هوش مصنوعی: سرو به زیبایی و شکوهمندی تو نگاه کرد و گفت: شتاب و چابکیات باعث شده که قامت و زیبایی تو مشخص و معین شود.
دست سیمین تو محتاج نبودی به خضابتا چه می خواست که در خون من مسکین شد
هوش مصنوعی: دست زیبای تو نیازی به رنگ کردن نداشت؛ آنچه خواستی این بود که به خون من بیچاره آغشته شوی.
لب شیرین تو کآفاق از او پر شور استاضطراب دل مجنون مرا تسکین شد
هوش مصنوعی: لب‌های شیرین تو آنچنان بر زندگی تأثیر میگذارند که تمام عالم را پر از اشتیاق می‌کند و این دل مضطرب من، که به جنون نزدیک است، به آرامش میرسد.
علم الله که دگر طاقت هجرانم نیستبسکه از دست تو فریاد به علیین شد
هوش مصنوعی: دانش خداوند را میدانم که دیگر طاقت دوری تو را ندارم، بهگونهای که فریاد من به عرش بلند رسید.
رحم کن بر من بیچاره علی رغم رقیباز کی ات کشتن و بیداد کسان آیین شد
هوش مصنوعی: به من بیچاره رحم کن، با وجود رقیب، از زمانهایی که از کشتن و ظلم دیگران بر تو و آیینها میگذرد.
حاسدم گفت نزاری سخنت را اینقدراز کجا خاست که صیتش به جهان چندین شد
هوش مصنوعی: حسود من به من گفت، چطور ممکن است که سخنان تو اینقدر معروف شده و نامش در تمام دنیا پخش شده است؟
گفتمش خسرو خوبان بت شکر لب منبوسه ای داد به من زان سخنم شیرین شد.
هوش مصنوعی: به او گفتم که ای پادشاه زیبا و دلربا، دلیری و زیباییات بینظیر است. او با لب‌های شیرینش برنامهای بوسه بر من نهاد و به این دلیل کلام من شیرین و دلنشین شد.