شمارهٔ ۵۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن احساسات عمیق عشق و درد ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر از خاری سخن می‌گوید که در دلش فرو رفته و این خاری است که به جای گلای زیبا نشسته است. او شکایت می‌کند که عشقش او را به این وضعیت دچار کرده و حتی در خواب هم آرامش ندارد. شب‌ها را با اندوه و خارها می‌گذراند و هرگونه لذت در زندگی‌اش به خاطر غم عشق از بین رفته است. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که با گذشت زمان و از دست دادن گل‌ها (لحظات شیرین زندگی)، زندگی دیگر لذتی ندارد و همه چیز در نهایت به درد و رنج تبدیل شده است.
باز اوفتاد در سرم از عشق خار خارای دل ترا که گفت سر آخر به خار خار
هوش مصنوعی: بازی شدم و دوباره عشق در دلم جوانه زده است، ای دل! تو را چه کسی خبر داده که در نهایت به ناامیدی و غم دچار خواهی شد؟
خاری دگر چه می کنم آخر مگر هنوزدر پایِ دل شکسته ندارم هزار خار
هوش مصنوعی: من چه کار میتوانم بکنم وقتی که هنوز در دل شکستهام هزار درد و زخم وجود دارد؟
دارم به جایِ گل همه شب خار در کنارهرگز کسی نکرد چو گل در کنار خار
هوش مصنوعی: من، به جای گل، شب‌ها با خارها در کنارم هستم، زیرا هیچکس مانند گل در کنار خارها رفتار نکرده است.
زین پیش تر زمانه به ره بر نمی نهاداکنون به عکس می نهدم روزگار خار
هوش مصنوعی: زمانی که گذشته است، دنیا به راحتی به کسی فرصت نمیداد، اما حالا برعکس شده و من روزگار سختی را تجربه میکنم.
شب هایِ تا به روز به عمدا همی کندبر خواب گاه و بستر و بالین نثار خار
هوش مصنوعی: شب‌ها تا صبح، به عمد بر بستر و خوابگاه، خارها را میپاشد.
خوابم کجا که از مژه ها خار ساخته ستتا راهِ خواب کرد چنین استوار خار
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم بخوابم، وقتی از مژهها خارهایی ساخته است که خواب را اینگونه سخت و غیرممکن کرده است؟
حاجت به خار نیست که در خواب گاهِ منهر موی بر تنم شود از انتظار خار
هوش مصنوعی: نیازی به کاکتوس نیست، زیرا هر تار موی من در خوابگاه من از انتظار این خاره احساس درد می‌کند.
موی از بخارِ مهر شود خار بر تنمتا دفعِ خواب می کند از چشم خار خار
هوش مصنوعی: وقتی که موهای سرم بخار عشق را به خود بگیرد، خواهد شد مانند خاری بر تنم که خواب را از چشمانم دور می‌کند.
سهل است گو ز پایِ من این خار بر میارآه ار برآید از رخِ آن گل عذار خار
هوش مصنوعی: اگر میتوانی این خار را از پای من برداری، آسان است، اما اگر از چهره آن گل زیبا صدا ببرد، آهی از دل برخواهد آمد.
مغرورِ حسن را چه عجب گر ز برگِ گلناگاه بر دمد از پیِ اعتبار خار
هوش مصنوعی: چگونه میتوان از فردی که به زیبایی خود مغرور است، انتظار داشت که ناگهان از روی اعتبار خودش به سراغ چیزی بیفتد که کمتر از او ارزش دارد، مانند خار؟
گو از شبِ ضلالتِ زلفم مده خلاصور نورِ دیده می خلدم گو بیار خار
هوش مصنوعی: در اینجا، شاعر از تاریکی و گمراهی که به خاطر زلفهای معشوقش دچار آن شده صحبت می‌کند. او از معشوق درخواست می‌کند که از این شب تاریک نجاتش ندهد، زیرا در عشق او به قدری غرق شده است که حتی تلخی و زخمهای فراق را نیز میپذیرد. این نشاندهنده عمق دلبستگی و وابستگی او به عشق است.
جانا روا مدار که در نو بهارِ حسناز گلسِتان رسد به نزاریِ زار خار
هوش مصنوعی: عزیزم، نگذار که در تازهترین بهار زیبایی، گل‌ها به حالت پژمرده و بیروح درآیند.
چو عمر صرف شد ندهد لذّتی حیاتچون عهدِ گل گذشت نیاید به کار خار
هوش مصنوعی: زمانی که عمر انسان به پایان می‌رسد، دیگر از زندگی لذتی نمیتوان برد. مانند این است که وقتی عهد گل به پایان برسد، خار دیگر به کار نمیآید.