شمارهٔ ۷۵۸ - حکیم نزاری

گر برون آیی و برقع بگشایی ز جمالاز تو گیرند قیامت همه خلق استدلال

گر نهی بر رهِ اسلام ز زلفت دامیعالمی خلق در افتند چو کافر به ضلال

بر فشان عطفِ عرق چین و بهل تا گیردنفسِ روحِ خدا رایحۀ بادِ شمال

از تو عشّاق یکی جان نبرند ار تو توییخو مگر باز کند غمزۀ مستت ز قتال

رحمت آرد مگر ای دیده ی پر خون بگریچاره ای نیست دگر ای دلِ پر درد بنال

دورم از غایتِ تعجیل و مسافت نزدیکچون بود بسته دهن تشنه بر اطرافِ زلال

گر شکایت کنم از دوست ادب نیست که هستهمه شب در برِ من خفته و لیکن به خیال

این همه تفرقه زان است که کم تر کردیمشکرِ جمعیّتِ احباب در ایّامِ وصال

صفحه ی سیمِ ورق جدولِ تقویم شودگر در آرم به قلم شمّه ای از صورتِ حال

صبر مفتاحِ نجات است نزاری خوش باشاخترِ طالعت آخر به درآید ز زوال

تا نفس را حرکت باشد و دل را قوّتدرِ امید زدن را بود امکان و مجال