شمارهٔ ۷۶۷ - حکیم نزاری

پیرانه سر ز دست بدادم عنانِ دلمن پیر و مبتلا به هوایِ جوانِ دل

هر روز چون نَفَس به لب آمد هزار باردر آرزویِ رویِ دل آرای جانِ دل

بی دل ترست هر که نگه می کنم ز منخود هیچ کس نشان ندهد از نشانِ دل

با آن که دل ندارم و در بندِ جان نی امترسم ز آهِ سینه ی آتش فشانِ دل

رفته ست مرغِ دل ز نشیمن گهِ قدیماز بس که عشق تفرقه کرد آشیانِ دل

بیزارم از دلی که به جان آمدم از اوهر جا که خواه گو برو ای خان و مان دل

آباد باد حسنِ تو گر دل خراب شدگوهر چه خواه باش مه این و مه آنِ دل

آن جا که دوست است به جز دوست هیچ نیستکونّین را چه مرتبه در لامکانِ دل

پنجاه سال گفتم و پایان پدید نیستتا چند جان کنم ز پیِ داستانِ دل

هم چون نزاریی دگر اندر رکابِ عشقهرگز نداد هیچ کس از کف عنانِ دل