شمارهٔ ۷۹۹
هوش مصنوعی: این شعر که به زبان عاشقانه نوشته شده، بیانگر احساسات عمیق و دردناک عشق است. شاعر از بی‌تابی و ناامیدی خود در جدایی صحبت می‌کند و به محبوبش می‌گوید که نمی‌تواند با دوری او کنار بیاید. همچنین از ناتوانی و درد ناشی از این جدایی و فریب‌ها سخن می‌گوید، و ابراز می‌کند که هیچ تدبیری نمی‌تواند او را از این وضعیت نجات دهد. در کل، این متن به عمق عشق و رنج ناشی از آن اشاره دارد.
بیا کز تو نمی باشد شکیبمبه جان آمد دل از چندین فریبم
هوش مصنوعی: بیا که دیگر نمیتوانم صبر کنم، دل من از این همه فریب و فنی که به من زدهای، به تنگ آمده است.
مکن تدبیرم ای جان در جداییکه خون شد زهره آخر زین نهیبم
هوش مصنوعی: عزیزم، در این جدایی رو به تدبیر نرو، چون از درد دل من به شدت آسیب دیدهام.
اگر نازی کنی آری و لیکننباشد طاقت چندین عَتیبم
هوش مصنوعی: اگر بخواهی میتوانی جلب توجه کنی، اما من نمیتوانم مدت زیادی نسبت به این موضوع تحمل داشته باشم.
اگر صد ره عنان از من بپیچیمنت تا زنده باشم در رکیبم
هوش مصنوعی: اگر صد بار هم از من دور شوی و به من پشت کنی، تا زمانی که زندهام، منتظر تو خواهم بود.
بهل تا سر نهم بر پشت پایتچه می داری چو زلفت بر نشیبم
هوش مصنوعی: بگذار آرام باشم تا سرم را بر روی پاهایت بگذارم. چه چیزی داری که مانند زلفهای تو مرا به دام میاندازد؟
نه با تو می توانم بُد نه با خودکه خواهد برد بیرون زین حجیبم
هوش مصنوعی: نه میتوانم با تو بمانم و نه با خودم، چرا که از این وضعیت عجیبی که در آن هستم، به زودی خارج خواهم شد.
بدین زاری بریدن از نزاریبدین زودی نباشد در حسیبم
هوش مصنوعی: با این حالتی که دارم، از سختیها رهایی نمییابم و این موضوع به این زودی تغییر نخواهد کرد.